Als je een baby een dreumes wordt

Morgen is het zover: die dag waar alle ouders naar uitkijken. Die dag waar alle ouders tegenop zien. Mijn kleine vent wordt alweer één jaar oud.

Dat kleine fragiele babytje, dat nu vrolijk rondkruipt en al langzaam langs de meubels schuifelt. Die wijsneus die in het begin zo’n moeite had met drinken aan de borst en nu prinsheerlijk in zijn kinderstoel zit te smullen van een lekkere boterham, toetje of fruit.

Je hebt het echt niet makkelijk gehad het afgelopen jaar. Je worstelde net zo lang tot je eindelijk kon omrollen. En toen moest je ook nog leren tijgeren… En nu zitten je voorhoofd en je benen vol blauwe plekken door het klauteren, steeds weer vallen en weer opstaan. En dan die grote zus, die de eerste maanden soms iets te onstuimig was en later bedacht dat je best nóg een moeder kon gebruiken. Vele knuffels, natte kusjes, Bepanthen-sessies (ze vond je huidje zo droog!) en dokterspelletjes volgden, maar je hebt ze allemaal glansrijk doorstaan!

Ik leg je net in bed en denk aan al die uren die ik heb doorgebracht naast je ledikant, omdat je het vaak lastig vond om zelf in slaap te komen. In het begin belandde je vaak tussen papa en mama in in het grote bed. Later hield je stevig mijn hand vast, omdat je bang was dat ik er stiekem vandoor ging (wat ik natuurlijk echt niet deed!). Het kostte heel wat liedjes, sussen en aaien over je kleine bolletje, maar uiteindelijk vertrok je toch naar dromenland. Ik bleef dan soms nog even zitten om te kijken hoe je zo heerlijk lag te slapen…

We staan aan het begin van een spannend jaar als dreumes, waarin je zult leren lopen en waarin dat mondje eindelijk vol zal komen met kleine tandjes. Een jaar waarin je mama vast ook regelmatig met de mond vol tanden zult laten staan, toch? Dat je maar nóg groter mag worden. Net zo groot als je zus, net zo stoer als je papa.

Slaap lekker lieve jongen.
Morgen is het feest.
*slik*

Vond jij het stiekem ook best lastig om ‘afscheid’ te nemen van dat kleine babietje? Of kon je niet wachten tot je kleintje eindelijk wat zelfstandiger zou worden, omdat het dan toch allemaal wat makkelijk wordt?

Facebooktwittergoogle_pluspinterestmail

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *